Polish (Poland)

BIP

bip_logo_pomn1_grad

PeUP

banner-22

 

Pogoda

°F | °C
invalid location provided

Imieniny

Imieniny obchodzą:
Dzisiaj :
Marka Cecylii
Jutro :
Adeli Klemensa
Borów - Rys Historyczny PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
Niedziela, 01 Luty 2009 12:21

Czasy dawne

Kościół Ewangelicki Nazwę Borów wywodzi się od miejsca położenia osady - wykarczowany bór. W przekazach źródłowych podawana była jako Borioy, Boraw, Borou (1202- 1294), lub jako Markt Bohrau. Ta ostatnia nazwa używana była do roku 1945, pamiętają ją jeszcze najstarsi mieszkańcy. Pierwsze pisane wzmianki o Borowie pochodzą z 1200 roku, kiedy to wymieniono nazwę Borów wimage001 rejestrze posiadłości biskupa wrocławskiego. Pierwszym poświadczonym źródłowo właścicielem tej osady był syn diakona Bartłomieja z Borowa - niejaki Bogdanus de Boroy. W IX wieku Borów był grodem obronnym, pełniącym istotną rolę w systemie obronnym Śląska. W 1292 roku Borów uzyskał prawa miejskie. Również w tym samym roku wybudowano duży młyn wodny, który przynosił wówczas miastu duże dochody. Widok od rzeki M.Ślęża W pierwszej połowie XV wieku wybudowany został kościół w stylu gotyckim, który w XVI wieku przebudowano w stylu renesansowym. Obecnie stanowi on zabytek grupy III. W czasie wojen husyckich (XV w.) Borów został dotkliwie zniszczony. W tym okresie zniszczono również zamek. Miasto po odbudowaniu, ponownie uległo zniszczeniu w czasie wojny trzydziestoletniej. Materiały źródłowe nie podają dokładnie, w jakich okolicznościach Borów należał do dóbr klasztoru Lubiąż. Wiadomo natomiast, iż w 1535 r. Borów przyjął luteranizm, a w II połowie XVII w. kazania głoszone były już na przemian w języku niemieckim i polskim. Na przełomie XV i XVI w. Borów należał do rodu Czetritzów, a od 1779 - do rodu Sandretzkych, którzy mieli swoją siedzibę w pałacu w Mańczycach.image003 Do najbardziej znanych przedstawicieli tego rodu należeli: hrabia Johan Karl, który miał w swych dobrach oprócz Borowa jeszcze 24 wsie i 25 folwarków o łącznej powierzchni blisko 13 tys. hektarów, oraz hrabia Friedrich Wilhelm - pan na Bielawie, którego dobra liczyły przeszło 10 tys. hektarów. W połowie XVIII wieku, po zajęciu Śląska przez Prusy, Borów zaliczony został do tzw. miast nieakcyzowych (targowych). Było to wówczas najmniejsze miasto na Dolnym Śląsku. Przekazy źródłowe podają, iż w 1795 roku mieszkało tutaj 338borow_droga mieszkańcóww, w 1825 - 469, w 1905 - 487, a w 1939 - 905. Pod koniec XIX wieku (1886) Borów znalazł się w rękach kolejnego rodu - Seidlitzów. W tym czasie nie odgrywał jednak istotnej roli i utracił prawa miejskie.

Widok pieczęci Borowa Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż do dnia dzisiejszego, zachowała się w bardzo dobrym stanie pieczęć miejska Borowa z 1664 roku. Pieczęć tę odnalazł kilka lat temu uczeń szkoły w Borowie - Tomasz Ratuszny. Po szczegółowej ekspertyzie przeprowadzonej przez pracowników Archiwum Państwowego we Wrocławiu okazało się, że jest to nieznany do tej pory tłok pieczętny miasta Borowa. Odcisk pieczęci Borowa Przekazy źródłowe podają, że pierwotnie Borów za swój herb wybrał motyw dłoni, symbolizujący Prawicę Bożą (wg. Ottona Huppa). Nowa, odnaleziona pieczęć przedstawia zaś wizerunek Madonny w koronie, z długimi, rozpuszczonymi do pasa włosami i odzianej w suknię do kostek. Jest to bardzo cenne znalezisko . A ile podobnych niespodzianek i nie zbadanych tajemnic kryje w sobie jeszcze nasza borowska ziemia?image004

Obecnie motyw z tej pieczęci został wykorzystany w herbie Gminy Borów.

Borów po II wojnie światowej

Pomnik poległym Działania wojenne wyrządziły tutaj znaczne szkody. Wiele budynków uległo całkowitemu zniszczeniu, w domach brakowało szyb i drzwi. W wielu gospodarstwach, zamiast domu mieszkalnego, stajni, czy obory, piętrzyły się stosy gruzu. Brakowało bydła, maszyn i urządzeń rolniczych. Nie odstraszało to jednak dzielnych repatriantów, którzy po latach wracali na ziemie swych pradziadów - Słowian. Ksiądz Mieczysław Krzemiński, pierwszy proboszcz parafii Rzymsko-Katolickiej w Borowie, tak wspominał swoją pionierską pracę: "Jako pierwszy duszpasterz dla Polaków zacząłem pracę z misją zorganizowania parafii od 16.XII.45 r. W Borowie był obecny ksiądz niemiecki. Po strasznych przejściach na wschodzie: Wołyniu i Galicji, po masowych mordach Polaków, paleniu wsi, tutaj, tj. w Borowie, ludność polska uspokoiła się. Zatęskniła dusza polska do dóbr duchowych. Chciała mieć u siebie i wśród siebie Boga..." Repatrianci zaczęli się osiedlać na terenie Borowa i okolic już od lipca 1945 roku. W tym samym czasie ludność niemiecka pośpiesznie, aczkolwiek z dużą niechęcią opuszczała te tereny i specjalnymi transportami udawała się w głąb Niemiec. Była to w większości ludność luterańskiego wyznania. Do grudnia 1945 roku na terenie Borowa i w okolicznych miejscowościach, osiedlały się nieliczne rodziny głównie z Korościatyna (pow. Buczacz, woj. Tarnopol). Masowy napływ osadników nastąpił natomiast w roku 1946. Była to przeważnie ludność z Kresów Wschodnich (np. Kowalówki - pow. Buczacz, Loszniowa i Plebanówki - pow. Trembowla, Korościatyna - pow. Buczacz, Chłopów - pow. Rudki, Sądowej Wiszni - pow. Maniska, także z Wołynia). W latach 1947 i 1948 do Borowa i okolic przyjechali także mieszkańcy Ziem Centralnej Polski (głównie z woj. nowosądeckiego), a także osadnicy z Francji. Repatrianci przybywali na tereny Ziem Odzyskanych licznymi rodzinami, wioząc ze sobą niekiedy cały swój dobytek (zarówno inwentarz żywy - konie, krowy, jak również maszyny rolnicze - siewniki, kosiarki, młocarnie) i po otrzymaniu aktu nadania ziemi osiedlali się w jednej lub dwóch miejscowościach.

Krótka historia Borka Strzelińskiego

Poprzednie nazwy miejscowości; Borck (1338), Bork(1346), Borek, Borkum, Grosburg. Istnienie miejscowości ("juxta Borech") poświadczone jest historycznie w 1155 roku. według Długosza miejscowość Borek Strzeliński (Borek) stanowiła na początku XII wieku własność templariuszy, posiadając wówczas rangę miasta. W 1234 (lub 1237) roku książę Henryk Brodaty podarował Borek wraz z wszystkimi z niego dochodami biskupowi z Lubusza (lebus) w Nowej Marchii. Miejscowość wraz z czterema wsiami przeszła w ten sposób spod administracji śląskiej pod zarząd Marchii Branderburskiej, stając się własnością kurfirsta branderburskiego i swego rodzaju branderburską enklawą na Śląsku. W 1553 roku kolejny biskup lubuski, za zezwoleniem margrabiego Jana Branmderburskiego, oddał dobra jako lenno biskupie za sumę 5 tysięcy talarów Fryderykowi von Canitz i jego męskim potomkom. W rękach tej rodziny majątek pozostawał do 1745 roku, kiedy to przeszedł w posiadanie rodziny von Tenczin.

W roku 1769 z roszczeniami do Borka wystąpił Fryderyk Wilhelm von Conitz, jego pretensje zostały uznane. Po jego śmierci wieś odziedziczył zięć von Rentz, który sprzedał posiadłość w 1838 roku Juliuszowi von Bemsdorf auf Grossburg. W drugiej połowie XIX wieku dobra przeszły na Henryka von Schonemarkt, w którego rękach pozostawały do 1885 roku, kiedy to właścicielem majątku został dr praw Wrocławia Ludwig Friedmann auf Grossburg, następnie zaś jego potomek Dawid, zarządzający Borkiem do 1945 roku.

 

Wójt

wojt_small

AWARIE
sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej zgłaszamy pod numery:

Kierownik GZGK
w Borowie

697 916 426
Oczyszczalnia scieków
w Borku Strzelińskim
601 835 865

Plan Gospodarki Niskoemisyjnej

sisms_logo2site
Samorządowy Informator SMS
Zarejestruj się,
aby być powiadamianym
o zdarzeniach na terenie
Gminy Borów
( awarie wodociągowe, ostrzeżenia pogodowe, zagrożenia itp. )
wyślij SMS o treści
Tak.dst01
na numer
661 000 112

Fundusze Europejskie

banner_inwestycje_ue

Świadczenie Wychowawcze

Mapa Gminy

mapa_gminy

Dzielnicowy

policja_znak

 

Gminy partnerskie

Medlov-Borów